دوستون دارم با یه سبد گل    شـــقـــایــــق زندگی یعنی صدای ناز عشق

                   مرگ یعنی لحظه پرواز عشق

      زندگی بی عشق هرگز زنده نیست

                  بی طرف بودن کجایش زندگیست

دفتر عشـــق كه بسته شـد

قاصدک غم دارم

غم آوارگی و دربدری     غم تنهایی و خونین جگری

قاصدک وای به من ! همه از خویش مرا می‌رانند

همه دیوانه و دیوانه‌ترم می‌خوانند

مادر من غم‌هاست      مهد و گهواره‌ی من ماتم‌هاست

قاصدک دریابم ! روحم عصیان‌زده و طوفانی است

  آسمان نگهم بارانی استقاصدک غم دارم ! غم به اندازه‌ی سنگینی عالم دارم

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

و به تنهایی خود در هوسی عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه‌ای غوغایی

قاصدک حال گریزش دارم     می‌گریزم به جهانی که در آن مستی نیست

پستی و مستی و بدمستی نیست

می‌گریزم به جهانی که مرا ناپیداست

شاید آن نیز فقط یک رویاست ...

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

                                که   نامي   خوشتر  از   اينت  ندانم

      وگر   هر   لحظه  رنگي   تازه   گيري

                                    به  غير از   زهر   شيرينت   نخوانم

خستگي مهتاب

الاهی به مستانه

جامه شهود

به عقل افرینانه
بزم وجود

به انان که
بی باده مست امدند
ننوشیده می . می پرست امدند
دلم اتش مجمل تور کن

دلم . دلم ساغر اب انگور کن

به ساغر کشان شراب عزل
به میخوارگانه می لم یزل

به عشقی که شد از عزل اشکار

به حسنی که شد عشق را پرده دار
دلم اتش مجمل تور کن
دلم . دلم ساغر اب انگور کن
در حال مستی . صفا کردم

تو را ای خدا من صدا کردم
از این روزگاری که من دیده ام
چه شبها خدایا خدا کرد م

نهادم سر سجده بر خاکت
به درگاهت امشب دعا کردم

شرابه عمر فانیم من
طلوع جاودان تویی تو

نشانه ناتوانیم من
توانه بی نشان تویی تو

تو شوره عشقم داده ای
مرا تو رسوا کرده ای

به کویه اهل دل مرا
تو مستو شیدا کرده ای

کجا روم که چاره ساز ای خدا تویی
نیازه هر چه بی نیاز ای خدا تویی

گلایه

برای گفتنف من، شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده


از دست عزیزان چه بگویم، گله ای نیست
گر هم گله ای هست
دگر حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابانف جهانم
بر سقف فرو ریخته ام،
چلچله ای نیست،

در حسرتف دیدار تو،
آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو،
فاصله ای نیست

روبروی تو کی ام من
یه اسیر سر سپرده
چهره ی تکیده ای که،
تو غبار آینه مرده

من برای تو چی هستم؟
کوه تنهای تحمل
بین ما پل عذابه،
من خسته پایه ی تو

ای که نزدیکی مثل من،
به من اما خیلی دوری
خوب نگاه کن تا ببینی،
چهره ی درد و صبوری

کاشکی می شد تو بدونی،
من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا،
از خودم بیش از تو خسته ام
ببین که خسته ام،
تنها غروره عصای دستم

از عذاب با تو بودن،
در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق،
من تجسم عذابم
تو سراپا بی خیالی،
من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خستمو تا کرد

  زيبايي عشق به سكوته نه فرياد    

زيبايي عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ريختن

              عشق خيالي ست كه اگه به واقعيت برسه

             ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده.

       عشق يه كويره كه عاشق تشنه با

       روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

عشق راه ناهمواريه كه وقتي ازش گذشتي و تمام سختی‌ها رو

پشت سر گذاشتي مي‌رسي به جايي كه اصلا تصور نمي‌كردي 

آخرش اين باشه مثل كسي كه از كوهي بالا مي‌ره به اميد اينكه

ببينه پشت اون كوه چيه؟ لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون

بالاست وقتي رسيدي مي بيني هيچي پشت كوه نبوده و

نيست نااميد و خسته مي‌شيني به اين همه راهي كه اومدي

فكر مي‌كني. البته اگه بين راه سقوط نكني.

              عشق سخن گفتن با نگاهه.

     عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

عشق تكرار افرينش

 

به قدر هر چه گل ديدم مرا آزار کردی تو

                    خيانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                   و کار قلب اين دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

                 چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردی تو

شنيدم بارها با ديگران بودی وليکن حيف

                شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردی تو

چقدر اشعار زيبايی برايم خواندی و گفتی

                و بازی با دل بيمار من بسيار کردی تو

نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

               خدايم خود تلافی ميکند هر کار کردی تو

دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

              تمام پنجره های مرا ديوار کردی تو

چه حسنی داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

              مرا از خواب عشق و عاشقی بيدار کردی تو

 

 من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادربزرگ آموختم

  من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم

  من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم

  من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم

 من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم

  من وفا را از کبوترا بر شاخه های خشکیده یک درخت آموختم

  من گذشت زمان را از چشمان منتظر آموختم

  من ایمان را از کودکان معصوم آموختم

  من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم

  و من آموختم هر چه را بخواهم فقط از معبود یکتا بخواهم 

 

 

 هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...  

 وسعت تنهائيم را حس نکرد..

 در ميان خنده هاي تلخ من...

 گريه پنهانيم را حس نکرد...

 در هجوم لحظه هاي بي کسي...

 درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

 آن که با آغاز من مانوس بود...

 لحظه پايانيم را حس نکرد......!!!

 

 

 

 

يک روز عشق و فضولي و حسادت و ديونگي با هم قايم موشک

 

بازي مي کردن بعد فضولي حسادت رو پيدا مي کنه حسادت از

 

روي حسوديش به ديونگي ميگه عشق پشت گل سرخ قايم شده

 

ديونگي خاري رو بر مي داره و به طرف عشق پرتاب ميکنه

 

و عشق براي هميشه کور ميشه ديونگي قول ميده تا اخر عمرش

 

پيش عشق بمونه و تنهاش نذاره و قول ميده جاي چشم هاي عشق

 

باشه براي همينه هرکي عاشق ميشه ديونست.

 

 

در دشـت عـشق او رها گـشتم

در خیــالم رویــا هــا داشــــتم

دسـتـم در دسـتان عاشقـش بود

آغوش گرمـش هـمـیـشه تکـیه گاه اسـتوارم بود

بسـتم چـشمانم را و گـفـتم بارخـــدایـا!!!

دارم ز تــــــو مــن خواهــــشی

خواهــم که تا هــمیشه باشـد دسـت او در دسـت من

خواهــم که باشـد آغــوش او تکـیه گـاه امن من

خـواهـم که با دسـتان گرمـش پاک کــند اشکـهای پاکـم را

خواهــم که جـای قـــطره ی اشـک،بــه روی گـونه ام گــل بوسه نشانــد

گـشــودم چـشــم تـا بـبـیـنـم رخ آن یـار بی وفـــا

دیـــدم کــسـی نـــیــسـت در بـــرم

در بــیـابــانـی خــامـوش شــده ام فــرامــوش

تــنــهــــــــــــای تـنــهـــــــــــــــــــا!!!

 بنام کاتب کتیبه عشق

 گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

 بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

 گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

  گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

 گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

 به جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

 رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت 

 بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

شعر خواندنی:

دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ

خواستم عشق رو

                   خواستم عشق رو تو دستام بگيرم، ولي جا نشد

                   پس گذاشتمش تو جيبم، ولي جا نشد

                   در كيفمو باز كردم، ولي جا نشد.

                   تصميم گرفتم ببرمش تو اتاق، ولي جا نشد

                   بنابراين يه خونه براش گرفتم، ولي جا نشد

                   با خودم گفتم: يه باغ! آره! ولي جا نشد

                   حتما تو كره زمين جا مي شه، ولي جا نشد

                   پس گذاشتمش تو قلبم

                   تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا 

                       هم بزرگ تر باشه يعني چي.

                  

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام
دوست مي دارم
تو را به جاي تمام روزگاراني كه نمي زيسته ام
دوست مي دارم
براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود

و براي خاطر نخستين گلها
تو را به خاطر دوست داشتن

دوست مي دارم

وقتی گذاشت رفت اسمون رو سرم خراب شد
چشام سیاهی رفت
چرا؟
چرا با من این جوری کرد؟
مگه واسش کم گذاشتم؟
مگه باش بد کردم؟
مگه جز این بودم که ماله اون بودم  و میخواستم اونم واسه من باشه
پس چرا؟
چرا دستامو ول کرد؟
چرا گذاشت تنها شم؟
اخر خط رسیدم
دوست دارم واسه همیشه بخوابم
و خواب با تو بودن رو ببینم
خواب اون وقتایی که با هم بودیم
اون وقتا فکر میکردم فقط من و تو عاشق ترین ادمای روی زمینیم
ولی اون روزا زود رفت
کاشکی هیچوقت نمیدیدمت
همش کاشکیزندگیم شده ارزو
دوست ندارم نفرینت کنم
ولی هیچ وقت نمیبخشمت
ارزو میکنم یه روز همین بلا سر خودت بیاد
اون وقت وقتیه که باید برگردیو بگی غلط کردم
ولی اینم یکی از اون کاشکیان
هیچ وقت چنین روزی نمیاد
من دیگه قدیمی شدم واست
اره دیگه ما دیگه اخ شدیم
رسم عاشقی  همینه دیگه

حالا که کار تو شده پر از نيرنگ و ريا

حالا که دل تو شده فرسنگها دور از خدا

به من نگو دوستت دارم که باورم نميشه

نگو فقط تورو دارم که باورم نميشه

تو با اين چرب زبونيت هي به من دروغ

 ميگي

ميخواي گولم بزني هي به من دروغ ميگي

به من نگو دوستت دارم که باورم نميشه

نگو فقط تورو دارم که باورم نميشه

حالا که کار تو شده پر از نيرنگ و ريا

حالا که دل تو شده فرسنگها دور از خدا

به من نگو دوستت دارم که باورم نميشه

نگو فقط تورو دارم که باورم نميشه

تو با دل شکسته ام اينقده جفا نکن

حالا که دوستم نداري اينجوري بد تا نکن

به من نگو دوستت دارم که باورم نميشه

نگو فقط تورو دارم که باورم نميشه 

 

مي دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟ 

 

 

 چون لبخند رو به هر کسي مي توني هديه کني 

 

 

 

 اما اشک رو فقط براي کسي مي ريزي که  

 

 

 

 نمي خواي ازدستش بدی............ 

دوستت دارم چون تنها ترین ستاره زندگی منی
دوستت دارم چون تنها ترین مصراع شعر منی  
دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی
دوستت دارم چون تزیباترین لحظات زندگی منی  
دوستت دارم چون زیبا ترین رویای خواب منی
دوستت دارم چون زیبا ترین خاطرات منی

 دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

ستاره نقطه چین شد ، رسید قصه به آخر 

دیگه ازت بریدم ، ندارمت من باور 

راحت شدی بازیگر ، ببین شدم دیوونه 

برای زنده بودن تو بودی تک بهو نه 

           بعده یکسال و ده ماه ، می گی همش بود با زی

           تو که د یدی برید م ، چه طور د لت شد را ضی

حالا که داری می ری خاطره ها تم ببر 

بالاتو باز کن عزیز ، از روی نعشم بپر 

فکر نکنی گریه هام ، واسه اینه که نیستی 

فکرنکنی مهمه  ، که روم چشا تو بستی 

اشکام واسه اینه که ازت خوردم یه دستی 

 دارم می میرم عزیز . بد جور منو شکستی  

نه ، فکر نکن واسه تو دارم فدا می شم من 

از کینه ی حرف تو داره می سوزه ا ین تن 

تو لایقم نبودی همه ا ینو می دونن 

یه عمره تو گوش من ا ز رفتنت می خونن 

به همشون می گفتم که حرفا شون فریبه 

خنجر ا ز آ شنا خوردم ، اونا بودن غریبه 

نکنه یا دت رفته ، تنها تو آ شنا می 

آخه خودت می گفتی تا آخرش باهامی 

از تو خیا لم برو چشا م دوست ند ا رن 

به خا طرا تت بگو برن تنها م بذ ا رن 

   بسته دیگه داغونم ، آره، با زی رو بردی

  من همه چیزو باختم ، تو یا د من تو مردی

بذا ر تو تنهایی هام ، بسوزم و بسازم  

تقصیره سا د گیمه ، حقمه که ببا زم 

    از یه آ د م مغرور ساختی یه دل شکسته

   همه چیزمو بردی  ، با زی تمومه ، بسته

همیشه با افتخار می گفتم از عشق تو 

اما امروز سر به زیر بهت می گم که برو 

دیگه چی می خوای ا زم ، بیا ببین داغونم 

خرا به شد قصر من ، بیا ببین ویرونم 

همینو می خواستی تو ، بیفتم به التماس 

این بود حق عشق من ، هستی خیلی ناسپاس 

دووم بیارم چی رو ، حرفای تلخ تورو ؟ 

می خوای بگم قسمته ، خوشبخت بشی و برو 

    نه بی وفا دیگه نه ، خد ا بیا ره سرت

     یه گرگ بی چشم و رو بشکنه بال و پرت

تقا ص حرف تو رو خد ا ا زت بگیره 

نا بود کردی وجودم دلم دارم می میره 

تو عشقمو می خواستی بیا ببین چه خستس 

جون تو تنش نمونده ، چشاش رو دنیا بستس 

آی آ دما ی د نیا تا کی کنم صبوری؟؟ 

دنیای بی رحمتون ، نذاشت راه عبوری 

     آهای خدا می بینی بند ت باهام چه کرده

      آخه خد ا چرا من ، ا لهی بر نگرده

خدا بگو من با کی بد کرده بودم ا ین جور 

تقا ص گرفتی ا زم تو خیلی سخت و نا جور 

خد ا خلا صم بکن با ور بکن برید م 

تو د نیا ی آد ما ، به جز بدی ند ید م 

گفتی جهنم تو یه جای دورازاین جاس 

خدا دارم می سوزم ، جهنمت همین جاس 

خدا ا نگاری می خوا ی با زم بد ی تو بازی 

انگار به هق هق من دل تو شده راضی 

د یگه دارم می میرم . بدجور اسیر آهم 

خدا ی آسمونا ببخش تو ا ین گنا هم 

      به یا رسا بق بگید نیا د سر مزا رم

  بگید که عشق اونو توی گورم می ذارم...!!

و آفتاب  

        با آن صبر بلندش

                                کنج حیاط 

                                              نشست

                                                          غروبم را تماشا کردم  

اما

      چه صبورتر بودند 

                           فالگیرانی 

                                        که تو را 

 در کف دستهایم دیدند

                              و 

                                هیچ نگفتند .

کوله بار سفرت رفت و نگاهم را برد

                    نه تو دیگر هستی

                           نه خیالی که در آن دلخوشی ام سبز شود

سایه می داند

                           که به دنبال نگاهی نگرانتر از ابر

                                               سخت سرگردانم

هیچ کس گمشده ام را نشناخت

                        تابشی

                         رایحه ی نابی

                                      خبر آورد:

                                                      کسی در راه است

                        چشمی از درد دلم آگاه است .

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم .

گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .
گفتم مگه می تونی ؟

گفت : آره سخت نیست ، آسونه.

گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.
یه خنجر برداشت .
گفتم این چیه ؟

گفت : سیسسسسس.

ساکت شدم .

گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی .

خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت .

دوست دارم دیوونه.

اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم .

اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوست دارم

^{اين كلبه كوچك و سفيد من
آن عشق نازنين ميان من و تو بود
واين همه حرفهاي سراسر ملال من
نياز جواني من و عشق نا گريز تو بود
منو تو دو دلداده و بي نصيب
هر دو از رسم زمونه نا اميد
از هم گريختيم و جدا شديم
قصه ما بس دردناك بود،نبود؟
هر يك جدا شديم و بي نفس
دور شديم از نحسي سرنوشت خويش
حال من ماندم و صدايي بي رمق
انگشتر بي نشان و دلي بي اثر
ديگر صدايت نميزنم...من مرده ام
من مرده ام...يا زنده ام؟
من مرده ام...!!}

اگه عاشقی گناه من است می بذیرم که بزرگترین  

گنهکارم.به زندگی با عشق راضی شده ام و بیشتر از  

همه عاشق شده ام. اگه عشق دیوانگیست برترین  

دیوانه اش منم دیوانه ای که به زنجیر شده است. 

ای خدا از من راضی باش که معلم عشق من تو بودی.  

خسرو در عشق به من اقتدا کردو مجنون دیوانگی را در  

کنار من آغاز کرد.   

ديشب دخترك منتظر بود...اما چه انتظار بيهوده اي...!!! 
از خانه بيرون رفت تا دست پر ستاره اي،زيبايي درختي جانش را پر از   بهار كند 
اما...
بيرون از خانه ابرها همه در آغوش آسمان خفته بودندو 
دريغ از يك درخت سبز ! 
حتي بادها هم در برگهاي درهم درختان لانه كرده بودندو 
چه خاموشي وسيعي ! 
تكيه دادبه ديوار نمناك و بلند بلند خواند : 

من پشيمان نيستم 

 من به اين تسليم ميانديشم،اين تسليم درد آلود 

من صليب سرنوشتم را 
بر فراز تپه هاي قتلگاه خويش بوسيدم 
در خيابانهاي سرد شب 
جفت ها پيوسته با ترديد 
يكدگر را ترك مي گويند 
در خيابانهاي سرد شب 
جز خداحافظ،خداحافظ صدايي نيست !

توی اون چشمای ساکت

توی اون دریای شب،

عشقو مثل روز روشن میبینم

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

تو هوای سرد غربت،

روی گونه هات گل سرخ،

در تب و تاب شکفتن می بینم 

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

بی قرار این سو و آن سو رفتنت

از من و ما،از همه بریدنت

بی قرار این سو و آن سو رفتنت

از من و ما،از همه بریدنت

توی خلوت،غرق یاد یه کسی

بی امن مستانه گریه کردنت

نغمه های خود عشقه بهترین نشونی ها

این صدای خود عشقه،دل نشین ترین صدا

این صدای خود عشقه ...

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

مي خوام از دوست داشتن بگم از دوست داشتن تو و خودم بگم دوست داشتن براي من يه واژه بود مثل موج تو دريا سرگردون بود به وقت تنهايي سراغش ميرفتم وقت خوشي فراموشش مي كردم تو روزاي ابري پشت پنجره واسي آدم برفي بيچاره  دل مي سوزندم چون خودمو مثل اون تو حصار مي ديدم وقت بهار دنبالت مي گشتم دنبال اداي دوست داشتن گلها زير بارون مي رقصيدم اما هيچي ازش نمي فهميدم      [ای کاش]
ای کاش زبان نگاهم را می دانستی     و با این همه سکوت مرا به خاموشی متهم نمی کردی     کاش می دانستی من همیشه با زبان چشمانم با تو سخن می گویم     چشمانی که از ندیدنت سیل ها دارند برای جاری ساختن     سخن ها دارند برای گفتن غزل ها دارند برای از تو سرودن و     عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن کاش می دانستی که من تو را     دوست دارم کاش می دانستی....

التماست نمی کنم

هرگز گمان نکن که این واژه را در وادی آوازهای من خواهی شنید

 تنها می نویسم بیا

بیا و لحظه یی کنار فانوس نفس های من آرام بگیر نگاه کن!

 ساعت از سکوت ترانه هم گذشته است

 اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود،

 ساعتی پیش، این انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب های تو می سپردم

 به چراغ همین کوچه ی کوتاه مان قسم

 بارش قطره یی از ابر بارانی نگاهم کافی ست

 تا از تنگه ی تولد ترانه طلوع کنی 
 

اما

 تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین

 بیا و امشب را  بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش

 مگر چه می شود،  یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟ 

مگر چه می شود ؟

 

 

 

تو شب سیاه توی خونه ها عشق من
یه نفر ، تنهای تنها می شینه توی خیالم
وقتی تو باشی کنارم غمی تو دنیا ندارم

اما با نبودن تو باغ زرد و بی بهارم