| تبليغات | X |
وقتي خنجره دوست بهترين لباس من شد |
تو با دست مهربونیت به تنم مرحم کشيدی |
گوش كن دورترین مرغ جهان می خواند شب سلیس است و یكدست و باز شمعدانی ها سهراب سپهري
بزرگ بود چنان صریح ادا كرد
مي فهمي: باز باران بي ترانه با تمام بي کسي هاي شبانه مي خورد بر مرد تنها مي چکد بر فرش خانه ز مي آيدم صداي چک چک غم باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده نمي دانم ......... نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست ؟ نمي فهمم چرا مردم نمي فهمند که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد کجاي ذلتش زيباست؟ نمي فهمم کجاي يک اشک بابا زيباست که به روي همسر وپروانه مرده اش آرم مي گريد کجايش بوي عشق و عاشقي دارد ؟ نمي دانم چرا مردم نمي دانند ؟ که باران ، عشق تنها نيست صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست کجاي مرگ ما زيباست نمي دانم ؟ بشنو ازمن کودک من پيش چشمم مرد فردا که باران هست زيبا براي مردم بالا دست و آن باران که عشق دارد فقط جاري است براي عاشقان مست و باران من و تو درد وغم است
|
دلم مثل دلت خونه شقایق پست الکترونيک آرشيو وبلاگ آيدي من نوشته هاي پيشين 2/20/2008 - 3/19/2008 1/21/2008 - 2/19/2008 طراح قالب |
