و آفتاب  

        با آن صبر بلندش

                                کنج حیاط 

                                              نشست

                                                          غروبم را تماشا کردم  

اما

      چه صبورتر بودند 

                           فالگیرانی 

                                        که تو را 

 در کف دستهایم دیدند

                              و 

                                هیچ نگفتند .

 

                                      

کوله بار سفرت رفت و نگاهم را برد

                    نه تو دیگر هستی

                           نه خیالی که در آن دلخوشی ام سبز شود

سایه می داند

                           که به دنبال نگاهی نگرانتر از ابر

                                               سخت سرگردانم

هیچ کس گمشده ام را نشناخت

                        تابشی

                         رایحه ی نابی

                                      خبر آورد:

                                                      کسی در راه است

                        چشمی از درد دلم آگاه است .

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم .

گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .
گفتم مگه می تونی ؟

گفت : آره سخت نیست ، آسونه.

گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.
یه خنجر برداشت .
گفتم این چیه ؟

گفت : سیسسسسس.

ساکت شدم .

گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی .

خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت .

دوست دارم دیوونه.

اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم .

اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوست دارم