وقتي خنجره دوست بهترين لباس من شد

shaghayeghe-ziba — Sun, 02 Mar 2008 07:33:02 GMT

دوستون دارم با یه سبد گل شـــقـــایــــق زندگی یعنی صدای ناز عشق

مرگ یعنی لحظه پرواز عشق

زندگی بی عشق هرگز زنده نیست

بی طرف بودن کجایش زندگیست

دفتر عشـــق كه بسته شـد

ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم

خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون

به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم

غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم

دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو

آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه

دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه

بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو

ازاون كه عاشقــــت بود
بشنو اين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــ

ـــــــــــ

ـــــــ

قاصدک غم دارم

غم آوارگی و دربدری غم تنهایی و خونین جگری

قاصدک وای به من ! همه از خویش مرا می‌رانند

همه دیوانه و دیوانه‌ترم می‌خوانند

مادر من غم‌هاست مهد و گهواره‌ی من ماتم‌هاست

قاصدک دریابم ! روحم عصیان‌زده و طوفانی است

آسمان نگهم بارانی استقاصدک غم دارم ! غم به اندازه‌ی سنگینی عالم دارم

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

و به تنهایی خود در هوسی عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه‌ای غوغایی

قاصدک حال گریزش دارم می‌گریزم به جهانی که در آن مستی نیست

پستی و مستی و بدمستی نیست

می‌گریزم به جهانی که مرا ناپیداست

شاید آن نیز فقط یک رویاست ...

دلم برات خیلی تنگ می شه

دلم برات تنگ شده.....اما من...من میتونم این دوری رو تحمل کنم... به فاصله ها فکر نمیکنم ...... میدونی چرا؟؟ آخه... جای نگاهت رو نگاهم مونده.....هنوز عطر دستات رو از دستام میتونم استشمام کنم....رد احساست روی دلم جا مونده ... میتونم تپشهای قلبت رو بشمارم...........چشمای بیقرارت هنوزم دارن باهام حرف میزنن.......حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نیستی؟؟چطور بگم با من نیستی؟؟آره!خودت میدونی....میدونی که همیشه با منی....میدونی که تو،توی لحظه لحظه های من جاری هستی....آخه...تو،توی قلب منی...آره!تو قلب من....برای همینه که همیشه با منی...برای همینه که حتی یه لحظه هم ازم دور نیستی...برای همینه که میتونم دوریت رو تحمل کنم...آخه هر وقت دلم برات تنگ میشه...هر وقت حس میکنم دیگه طاقت ندارم....دیگه نمیتونم تحمل کنم...دستامو میذارم رو صورتم و یه نفس عمیق میکشم....دستامو که بو میکنم مست میشم...مست از عطر ت. صدای مهربونت رو میشنوم ...و آخر همهء اینها...به یه چیز میرسم.....به عشق و به تو.....آره...به تو....اونوقت دلتنگیم بر طرف میشه...اونوقت تو رو نزدیکتر از همیشه حس میکنم....اونوقت دیگه تنها نیستم
حالا من این تنهایی رو خیلی خیلی دوسش دارم.. به این تنهایی دل بستم...حالا میدونم که این تنهایی خالی نیست...پر از یاد عشقه.. پر از اشکهای گرم عاشقونه ...

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

shaghayeghe-ziba — Fri, 29 Feb 2008 00:15:02 GMT

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

که نامي خوشتر از اينت ندانم

وگر هر لحظه رنگي تازه گيري

به غير از زهر شيرينت نخوانم

خستگي مهتاب

در ميان ديدگانم خواب را گم کرده ام

خسته ام از خستگي مهتاب را گم کرده ام

چند سالي مي شود مهمان ايينه شدم

در ميانش چهره شاداب را گم کرده ام

در درون من هياهوي عجيبي پا گرفت

از هياهو خنده کمياب را گم کرده ام

کوزه صبرم شکست از دست شبهاي عطش

چند گاهي است رنگ اب را گم کرده ام

چه بگویم که نه گوش شنوایی مانده است نه صدایی برای گفتن

چه بگویم وقتی که تو از چشمان بی قرارم،بی قراری را نمی خوانی

چه بگویم که نمیدانم در پشت کدام خاطره تو نامم پنهان شده

چه بگویم وقتی نمیدانم در کدام ثانیه دل به چشمان تو باختم

قصه عجیبی ست این عشق

نمی دانم چرا تو در هر لحظه و هر قدم با منی؟

نمی دانم چرا تو از یادم نمی روی؟

نمی دانم چرا هر وقت تو به یاد تو به خاطرم می اید بغض راه نفسم را میگیرد؟

نمی دانم چرا؟

shaghayeghe-ziba — Thu, 28 Feb 2008 23:33:02 GMT

..:: ارزو دارم ::..

ارزو دارم که قشنگترين گل سرخ دنيا را بچينم و بر برگهاي آن قطره ايي از خون خود را بچکانم

و انرا به تو هديه کنم تا زماني که گل را ميبويی نفست خون مرا

گرم کند

..:: بهترین بهانه ::..

زعشق روزگار من تو بهترين نشانه اي

تو باغ و گلشن مني ،تو بهترين بهانه اي

تو عشق جاودان من،تو ما ه آشيان من

تو ساز من،تو سوزمن،تو بهترين يگانه اي

كـــلام دل حلاوتي ، پيام دل بشارتــی

به هر كجا كه بنگرم، تو بهترين جوانه اي

..:: حد دوست داشتن ::..

من نمی دانم حد دوست داشتن کجاست

.شايد اگر حدی برای آن بود، آنجا پايان دوست داشتن بود.

آنجا که به تعداد ستاره های آسمان دوست داشتن

، آخرين ستاره؛ همان پايان دوست داشتن است، شايد!

به تعداد بی نهايت دوستت دارم را نمی دانم

، شايد اگر به پايان بی نهايت رسيديم

آنجا هم آخر دوست داشتن باشد، شايد

! ـ می دانی بی نهايت بعلاوه يک هم هست ـ؟!

شايد به اندازه تمام دنيا دوست داشتن ...

دنيا هم آخری دارد.آنجا که در تخيل انسان نمی گنج

د که کجاست و چگونه؛اما آنجا هم آخر دنياست

و شايد پايان دوست داشتن.

نمی دانم چقدر دوستت دارم.

بی پايان نيست، چون آخر هر بی پايانی را پايانی هست.

بی انتها نيست، چون در انتهای هر بی انتهايی ؛ انتهايی هم هست.

شايد آنقدر دوستت دارم که تنها خودت می دانی و نه هيچکس.

شايد آنقدر دوستت دارم که خودم هم نمی دانم...

مدتهاست که هر چه میگذرد بیشتر دوستت دارم

، اما این بار نه مثل لیلی نه مثل مجنون و نه مثل تمام آنهایی

که با جهت یا بی جهت اسطوره شدند تنها مثل خودم

، تا هر وقت که بخوای مثل همیشه با این تفاوت که بیشتر از قبل

دوست دارم

مگر اینکه خودت نخواهی اونوقت هم توی دلم دوست دارم.

shaghayeghe-ziba — Sun, 17 Feb 2008 23:49:02 GMT

گوش كن دورترین مرغ جهان می خواند

شب سلیس است و یكدست و باز

شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند پلكان جلو ساختمان در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش كن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریكی نیست
پلكها را بتكان كفش به پا كن و بیا
و بیا تا جایی كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی كلوخی بنشیند با تو
و مزامیر شب اندام تو را مثل یك قطعه آواز به خود جذب كنند
پارسایی است در آن جا كه تو را خواهد گفت
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است كه از حادثه عشق تر است

سهراب سپهري

بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و باتمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید...

صداش به شكل حزن پریشان واقعیت بود
و پلك هاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند...

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر كرد ...

و او به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
میان عافیت نور منتشر می شد

همیشه كودكی باد را صدا می كرد...
همیشه رشته صحبت را
به چفت آب گره می زد...

برای ما یك شب
سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشیدیم
و مثل یك لهجه یك سطل آب تازه شدیم ...

و بارها دیدیم
كه با چه قدر سبد
برای چیدن یك خوشه بشارت رفت...

ولی نشد
كه روبروی وضوح كبوتران بنشیند
و رفت تا لب هیچ
و پشت حوصله نورها دراز كشید
و هیچ فكر نكرد
كه ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یك سیب
چه قدر تنها ماندیم...

مي فهمي:

باز باران بي ترانه

با تمام بي کسي هاي شبانه

مي خورد بر مرد تنها

مي چکد بر فرش خانه

ز مي آيدم صداي چک چک غم باز ماتم

من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده

نمي دانم ......... نمي فهمم

کجاي قطره هاي بي کسي زيباست ؟

نمي فهمم چرا مردم نمي فهمند

که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد

کجاي ذلتش زيباست؟

نمي فهمم کجاي يک اشک بابا زيباست

که به روي همسر وپروانه مرده اش آرم مي گريد

کجايش بوي عشق و عاشقي دارد ؟

نمي دانم

چرا مردم نمي دانند ؟

که باران ، عشق تنها نيست

صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست

کجاي مرگ ما زيباست

نمي دانم ؟

بشنو ازمن کودک من

پيش چشمم

مرد فردا

که باران هست زيبا براي مردم بالا دست

و آن باران که عشق دارد

فقط جاري است براي عاشقان مست

و باران من و تو درد وغم است

shaghayeghe-ziba — Sun, 17 Feb 2008 23:03:02 GMT

الاهی به مستانه

جامه شهود

به عقل افرینانه
بزم وجود

به انان که
بی باده مست امدند
ننوشیده می . می پرست امدند
دلم اتش مجمل تور کن

دلم . دلم ساغر اب انگور کن

به ساغر کشان شراب عزل
به میخوارگانه می لم یزل

به عشقی که شد از عزل اشکار

به حسنی که شد عشق را پرده دار
دلم اتش مجمل تور کن
دلم . دلم ساغر اب انگور کن
در حال مستی . صفا کردم

تو را ای خدا من صدا کردم
از این روزگاری که من دیده ام
چه شبها خدایا خدا کرد م

نهادم سر سجده بر خاکت
به درگاهت امشب دعا کردم

شرابه عمر فانیم من
طلوع جاودان تویی تو

نشانه ناتوانیم من
توانه بی نشان تویی تو

تو شوره عشقم داده ای
مرا تو رسوا کرده ای

به کویه اهل دل مرا
تو مستو شیدا کرده ای

کجا روم که چاره ساز ای خدا تویی
نیازه هر چه بی نیاز ای خدا تویی

گلایه

برای گفتنف من، شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده

از دست عزیزان چه بگویم، گله ای نیست
گر هم گله ای هست
دگر حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابانف جهانم
بر سقف فرو ریخته ام،
چلچله ای نیست،

در حسرتف دیدار تو،
آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو،
فاصله ای نیست

روبروی تو کی ام من
یه اسیر سر سپرده
چهره ی تکیده ای که،
تو غبار آینه مرده

من برای تو چی هستم؟
کوه تنهای تحمل
بین ما پل عذابه،
من خسته پایه ی تو

ای که نزدیکی مثل من،
به من اما خیلی دوری
خوب نگاه کن تا ببینی،
چهره ی درد و صبوری

کاشکی می شد تو بدونی،
من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا،
از خودم بیش از تو خسته ام
ببین که خسته ام،
تنها غروره عصای دستم

از عذاب با تو بودن،
در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق،
من تجسم عذابم
تو سراپا بی خیالی،
من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خستمو تا کرد

ضیافتهای عاشق را ، خوشا بخشش ، خوشا ایثار
خوشا پیدار شدن در عشق ، برای گم شدن در یار

چه دریایی میان ماست ، خوشا دیدار ما در خواب
چه امیدی به این ساحل ، خوشا فریاد زیر آب

خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن ، خوشا از عاشقی مردن

اگر خوابم اگر بیدار ، اگر مستم اگر هوشیار
مرا یارای بودن نیست ، تو یاری کن مرا ای یار

تو ای خاتون خواب من ، من تن خسته را دریاب
مرا هم خانه کن تا صبح ، نوازش کن مرا تا تاصبح
همیشه خواب تو دیدن ، دلیل بودن من بود
چراغ صبح بیداری ، اگر بود از تو روشن بود

نه از دور و نه از نزدیک ، تو از خواب آمدی ای عشق
خوشا خود سوزی عاشق ، مرا آتش زدی ای عشق

shaghayeghe-ziba — Sun, 17 Feb 2008 22:27:02 GMT

زيبايي عشق به سكوته نه فرياد

زيبايي عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ريختن

عشق خيالي ست كه اگه به واقعيت برسه

ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده.

عشق يه كويره كه عاشق تشنه با

روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

عشق راه ناهمواريه كه وقتي ازش گذشتي و تمام سختی‌ها رو

پشت سر گذاشتي مي‌رسي به جايي كه اصلا تصور نمي‌كردي

آخرش اين باشه مثل كسي كه از كوهي بالا مي‌ره به اميد اينكه

ببينه پشت اون كوه چيه؟ لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون

بالاست وقتي رسيدي مي بيني هيچي پشت كوه نبوده و

نيست نااميد و خسته مي‌شيني به اين همه راهي كه اومدي

فكر مي‌كني. البته اگه بين راه سقوط نكني.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

عشق تكرار افرينش

شکست تلخ

به قدر هر چه گل ديدم مرا آزار کردی تو

خيانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

و کار قلب اين دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردی تو

شنيدم بارها با ديگران بودی وليکن حيف

شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردی تو

چقدر اشعار زيبايی برايم خواندی و گفتی

و بازی با دل بيمار من بسيار کردی تو

نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

خدايم خود تلافی ميکند هر کار کردی تو

دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

تمام پنجره های مرا ديوار کردی تو

چه حسنی داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

مرا از خواب عشق و عاشقی بيدار کردی تو

تنها تو می مانی

دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد

مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش، اصل و نسب داری

از تیره ی دودی، از دودمان باد

از آب طوفان شد، خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد، بوی تو می آید

تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد

....آموختم

من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادربزرگ آموختم

من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم

من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم

من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم

من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم

من وفا را از کبوترا بر شاخه های خشکیده یک درخت آموختم

من گذشت زمان را از چشمان منتظر آموختم

من ایمان را از کودکان معصوم آموختم

من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم

و من آموختم هر چه را بخواهم فقط از معبود یکتا بخواهم

shaghayeghe-ziba — Sun, 17 Feb 2008 22:19:02 GMT

نرو،نرو تبسم

نه!نرو!صبر کن

قرارمان اين نبود
بايد سکه بيندازيم
اگر شير آمد:ترديد نکن که دوستت دارم
اگر خط آمد:مطمئن باش دوستدارت هستم

.....صبر کن سکه بيندازيم

اگر دوستت نداشتم.....آن وقت برو!

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد..

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد......!!!

يک روز عشق و فضولي و حسادت و ديونگي با هم قايم موشک

بازي مي کردن بعد فضولي حسادت رو پيدا مي کنه حسادت از

روي حسوديش به ديونگي ميگه عشق پشت گل سرخ قايم شده

ديونگي خاري رو بر مي داره و به طرف عشق پرتاب ميکنه

و عشق براي هميشه کور ميشه ديونگي قول ميده تا اخر عمرش

پيش عشق بمونه و تنهاش نذاره و قول ميده جاي چشم هاي عشق

باشه براي همينه هرکي عاشق ميشه ديونست.

در دشـت عـشق او رها گـشتم

در خیــالم رویــا هــا داشــــتم

دسـتـم در دسـتان عاشقـش بود

آغوش گرمـش هـمـیـشه تکـیه گاه اسـتوارم بود

بسـتم چـشمانم را و گـفـتم بارخـــدایـا!!!

دارم ز تــــــو مــن خواهــــشی

خواهــم که تا هــمیشه باشـد دسـت او در دسـت من

خواهــم که باشـد آغــوش او تکـیه گـاه امن من

خـواهـم که با دسـتان گرمـش پاک کــند اشکـهای پاکـم را

خواهــم که جـای قـــطره ی اشـک،بــه روی گـونه ام گــل بوسه نشانــد

گـشــودم چـشــم تـا بـبـیـنـم رخ آن یـار بی وفـــا

دیـــدم کــسـی نـــیــسـت در بـــرم

در بــیـابــانـی خــامـوش شــده ام فــرامــوش

تــنــهــــــــــــای تـنــهـــــــــــــــــــا!!!

shaghayeghe-ziba — Sun, 17 Feb 2008 22:01:02 GMT

بنام کاتب کتیبه عشق

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

به جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

  خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

  و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد


و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟


   چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟


خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی


خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم


   خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

شعر خواندنی:

این شعر خواندنی

این عشق ماندنی

این لحظه های باتو بودن

سرودنی ست

این تیره روزگار

در پرده ی غبار دلم فرو گرفت

تنها به خنده

یا به شکر خنده های تو

گردو غبار از دل تنگم زدودنی ست

در روزگار هر که ندزدید مفت باخت

من نیز می ربایم

اما چه؟

ــ بوسه،

بوسه از آن لب ربودنی ست

دست مرا بگیرو عهد عشق بند

تنها تویی که بود ونبودت یگانه بود

غیر از تو، هر که بود

هر آنچه نمود

نیست

این عشق ماندنی

این شعر خواندنی

این شور بودنی

این لحظه های پر شور

این لحظه های ناب

این لحظه های با تو بودن

ــ سرودنی ست

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست ارش

خلوتم راه رسيدن به خداست

همچنان در جستجوی عشق تا بیابم
در کنارش بنشینم تا ابد بستایم
تو کجایی که همه پاکی عشق از توست
همه ناباوریهایم با تو خواهد شد سست
تو کجایی که نگاهی به نگاهت بکنم
سیر شوم از هر نگاه دیگری دل بِکَنم
تو کحایی که همه هستی را در منِ دیوانه ببینی
آسمانی بشوی، نه چون مردانِ زمینی
تو کجایی که با هم به تکامل برسیم
نو شویم و پر گشاییم و از اینجا برویم
تو کجایی که صداقت را با تو بشناسم
با سخنهای خود افکارت را من بنوازم
تو کجایی نکند مرا ز یادت ببری
یا که در غمِ نبودم رو به صحرا بروی
تو کجایی نکند جایگذینم بکنی با دگری
خو بگیری نگذیر با عشقهای گذری
تو کجایی که سوختم در سرای نبودت
سر برس لبریز عشقم کن و سیراب وجودت

ای کاش دنیا به همان اندازه که می گویند

کوچک باشد

حالا تو هرچه قدر هم که دور باشی

نزدیکی...

خیلی نزدیک...

shaghayeghe-ziba — Sat, 16 Feb 2008 13:36:02 GMT

يک بغل دل واپسي مانده برايم خوب من

صد ترانه بي کسي مانده برايم خوب من

در ميان غربت خاموش و تلخ عابران

بغض تلخ و نارسي مانده برايم خوب من

پاي سرماي شديد ايستگاه انتظار

دسته دسته اطلسي مانده برايم خوب من

.::بی تو تنهای تنها::.

سکوتی بر لبانم

عشقی پیداست

بدونه تو هیچ هستم

ندارم من امیدی به فردا

آه

شبم تاریک و سرده

برای عاشقی چون من

سکوتی این چنین آوازه مرگه

آه عشق من

بیا بر گرد دوباره

که چشمام

هنوز در انتظاره

برای دیدن تو

دلم چه شوقی داره تو شبهام

ای تنها ستاره

(( ياور هميشه مومن ))
ای به داد من رسيده تو روزای خود شکستن
ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من
ای تبلور حقيقت توی لحظه های ترديد
تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشيد
اگه باشی يا نباشی برای من تکيه گاهی
ميون اين همه دشمن تو رفيقی جون پناهی

ياور هميشه مومن
تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوریت
برای من شده عادت

ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته
اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم
قدراون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود توی کوچه های وحشت
وقتی همسايه کسی بود واسه بردنم به ظلمت
وقتی هر ثانيه شب طپش هراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود
تو با دست مهربونیت به تنم مرحم کشيدی
برام از روشنی گفتی پرده شب و دريدی

ای طلوع اولين دوست ای رفيق آخر من
به سلامت سفرت خوش ای يگانه ياور من
مقصدت هر جا که باشه هر جای دنيا که باشي
اونور مرز شقايق پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود
تنها دست تو رفيقه دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن
تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوریت
برای من شده عادت

shaghayeghe-ziba — Sat, 16 Feb 2008 04:03:02 GMT

' align=baseline border=0>

دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ

خواستم عشق رو

خواستم عشق رو تو دستام بگيرم، ولي جا نشد

پس گذاشتمش تو جيبم، ولي جا نشد

در كيفمو باز كردم، ولي جا نشد.

تصميم گرفتم ببرمش تو اتاق، ولي جا نشد

بنابراين يه خونه براش گرفتم، ولي جا نشد

با خودم گفتم: يه باغ! آره! ولي جا نشد

حتما تو كره زمين جا مي شه، ولي جا نشد

پس گذاشتمش تو قلبم

تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا

هم بزرگ تر باشه يعني چي.

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام
دوست مي دارم
تو را به جاي تمام روزگاراني كه نمي زيسته ام
دوست مي دارم
براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود

و براي خاطر نخستين گلها
تو را به خاطر دوست داشتن

دوست مي دارم